| تبليغات | X |
 |
 |
|
| نوشته هایی از سر هر چی که اسمش رو میگذارید |
|
يك تاجر آمريكايى نزديك يك روستاى مكزيكى ايستاده بود كه يك قايق كوچك ماهيگيرى از بغلش رد شد كه توش چند تا ماهى بود
((در آغاز كلمه بود وكلمه خدا بود))
شايد كلمه همواره در پي آن- دست نيافتني- حسي بوده است كه در دلش بلرزاند دلي را كه از تپش زيستن باز ايستاده و يا بي رمق و بي اميد ضرباهنگي كند دارد آن هم از شرم نفسي كه مي ايد و ميرود . پس گرامي بداريم آن را كه شايد در اين دوران يگانه مأ واي ما باشد تا نلرزد دلهامان از هراس باز ايستادن و نكويش داريم تا حيات را از نفسي كه ارزاني مان داشته به غايت خود رسانيم ، بي هيچ دانه اي بر پيشاني سرخ از بيهودگي . مكتوبات در سايه كلمه و ستايش بي پايان آن فارغ از هر بند و قيدي به نفسي دوباره مي انديشد . |
| نوشته های پیشین |
|
دی 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1386 |
| پیوندها |
|
خواندنی ها مشاوره آنلاین هفت هنر ایران تئاتر |
|
RSS
|